Als zoon van een Nederlandse waterbouwer ben ik mijn leven begonnen aan het water van de Middellandse Zee. Zelf ben ik ook waterbouwer geworden en heb daarvoor in de jaren ’70 de studie kustwaterbouw in Delft gevolgd, na eerst nog een jaar op de highschool in Canada gezeten te hebben. Ik hield van de bossen en van de zee, wat een dilemma.

Na mijn afstuderen heb ik enkele jaren doorgebracht als projectingenieur en uitvoerder voor Volker Stevin op havenprojecten in Saoedi-Arabië (kale zandvlakte aan zee) en Nigeria (tropisch oerwoud aan de Bonny River). In Nigeria ben ik getrouwd met Ans de Vries, die daar aan de slag kon als arts.

Na terugkomst in Nederland ben ik in dienst getreden van baggerbedrijf Van Oord, toen nog een relatief klein bedrijf; Mijn activiteiten waren kabels en leidingen aanleggen in de zeebodem. In 1991 heb ik voor het Belgische bedrijf DEME, samen met nog enkele collega’s van Van Oord het offshorebedrijf Tideway opgestart.

Nadat ik in 1995 in Epe ben komen wonen, heb ik van 1997 tot 2002 rechten gestudeerd in Utrecht, o.a. om de buitenlandse bedrijfsvoering van Tideway contractueel goed te kunnen begeleiden, maar vooral om meer van huis uit te kunnen werken – wonen in Epe ging voor. Eind jaren zeventig was ik nl. getuige bij het huwelijk van een vriend, die trouwde met een meisje uit Epe. Toen we met de huwelijksgasten over de Dellenweg naar de Renderklippen fietsten, werd mij de adem benomen – dat zoiets moois bestond in Nederland! Ik heb naderhand op al mijn reizen nooit meer zo’n uniek woongebied gezien en heb alles aangepast om in Epe te kunnen wonen. Mij krijgen ze hier niet meer weg.

Door de combinatie van technische en juridische kennis en ervaring werd ik in 2014 nog gevraagd om arbiter te worden bij de Raad van Arbitrage in Bouwgeschillen. Dat heb – naast mijn reguliere werk – nog met veel plezier gedaan tot 2024. Maar nu ben ik toch echt met pensioen.